در حالی است که بر اساس اخبار منتشر شده زندانیان سیاسی در زندان اوین ‏به دلیل محدودیت ها و فشارهای تازه ای که بر آنها اعمال می شود، در ‏شرایط نامناسبی به سر می برند، اعزام افراد بیشتری به بند 209 این زندان ‏ادامه دارد.‏

قبلا خبر رسیده بود که مقامات زندان اوین بر اساس دستور وزارت ‏اطلاعات، دکتر مصطفی علوی جدائی را به سلول انفرادی بند 2 الف منتقل ‏کرده اند. دکتر علوی جدائی، رئیس کانون نخبگان ایران که از مدت ها پیش ‏دستگیر شده، به بندهای مختلفی منتقل شده و بارها در اختیار نهادهای امنیتی ‏تحت بازجویی قرار گرفته است.او ابتدا به دلیل فعالیت های مدنی خود به ‏دستور معاونت امنیت دادستان انقلاب تهران و توسط تیم عملیات وزارت ‏اطلاعات دستگیر و سپس به بند 209 این نهاد منتقل شد.‏

او پس از مدت ها بازجویی به بند 7 سالن 3 زندان اوین منتقل شد و در آنجا ‏در نامه ای به دبیر کل سازمان ملل، اعلام کرد به بیماریهای دیابت، ریه و ‏قلب مبتلا شده و پزشکی قانونی کتبا اعلام کرده که زندان برای او مخاطره ‏آمیز است.‏

از اهواز تا 209‏

از سوی دیگر یک زندانی سیاسی عرب زبان ایرانی که پس از تحمل 9 ماه ‏سلول انفرادی به بند عمومی منتقل شده است با افزایش حکم روبرو شد.‏

چند روز پیش، شعبه ششم دادگاه انقلاب اسلامی‎ ‎حکم محمد حسن فلاحیه ‏زاده را از سه سال به سه سال حبس و جریمه نقدی به میزان 30000 دلار ‏افزایش‎ ‎داد.‏

محمد حسن فلاحیه زاده، مدیر مسئول روزنامه توقیف شده اقلام الطلبه و ‏خبرنگار اخراجی تلویزیون العالم‎ ‎جمهوری اسلامی است که با رادیو و ‏روزنامه های برون مرزی از جمله المستقبل لبنان‎ ‎و رادیو دبی نیز همکاری ‏داشته است‎ ‎

بر اساس شنیده ها وی گفته صرفا به دلیل انتشار اخبار بازداشت شدگان‎ ‎و ‏کشته شدگان تظاهرات های مردم عرب زبان اهواز، در دادگاه انقلاب ‏محکوم شده است.‏

این زندانی سیاسی در نامه ای سرگشاده از خاویر سولانا مسئول سیاست ‏خارجی اتحادیه اروپا خواسته است برای آزادی زندانیان سیاسی عرب ‏میانجیگری کند. در نامه او آمده است: " زندان های شهر های جنوبی ‏سرزمین من پر از زندانیانی است که حقوق ملی و قومی خود را خواهند و ‏زبان های مردم من از ترس جلادان ساکت مانده است و شهرهای سرزمین ‏من پر از دار است."‏
بازداشت جدید

فریدون نیکو فرد از فعالان کارگری نیشکر هفت تپه از دیگر افرادی است ‏که به تازگی روانه زندان شده است. وی دیروز توسط مامورین اداره ‏اطلاعات شوش دستگیر شد. نیکوفرد عصر روز پنجشنبه نیز دستگیر شده ‏بود اما در اثر تهدید کارگران نیشکر هفت تپه به اعتصاب، او را صبح روز ‏جمعه آزاد کردند.‏

ادعا شده بازجویان وزارت اطلاعات او را تهدید کرده بودند که از خواسته ‏های خود برای تشکیل سندیکای کارگری که به گفته آنها یک کلمۀ غربی ‏است دست بردارد و همچنین از انجام مصاحبه و تماس با رسانه ها ‏خودداری کند.‏

تعدادی از کارگران شرکت نیشکر هفت تپه با تجمع در مقابل دفتر ‏مدیرعامل این شرکت خواستار آزادی فریدون نیکو فرد شده اند.‏

اميد معماريان-

تنها چند روزپس ازآنکه غيبت علي لاريجاني به هنگام ديدارتاريخي ولاديميرپوتين ازتهران سوالات زيادي ‏رابرانگيخت، دبيرشوراي امنيت ملي ازسمت خود استعفا کرد. استعفاي علي لاريجاني 49 ساله، متولد نجف و ‏مردي که درمقايسه با محمود احمدي نژاد فردي ميانه رو به شمارمي رود، بعد از کناره گيري فرمانده سپاه ‏پاسداران انقلاب اسلامي، دومين استعفاي بزرگ در مهمترين ارکان تصميم گيري امنيتي کشور به شمار مي رود. ‏

اين استعفا درحالي صورت مي گيرد که قراربود وي در ديدار با خاويرسولانا، دبيرسياست خارجي اتحاديه اروپا، ‏مذاکرات پرونده هسته اي را روزسه شنبه در رم دنبال کند. استعفاي يکي ازنزديک ترين مشاوران سيدعلي خامنه ‏اي رهبرانقلاب، ازسوي ديگر پس ازآن روي مي دهد که محمود احمدي نژاد درسفر به نيويورک اعلام کرد ‏ازنظرايران پرونده هسته اي بسته شده است. هرچند به اعتقاد کارشناسان، سرنوشت پرونده هسته اي ايران طي ‏ماه هاي آينده معلوم خواهد شد و هرچه زمان سپري مي شود گزينه هاي محدودتري دربرابرايران قرارمي گيرد. ‏

غلامحسين الهام سخنگوي دولت، اولين کسي بود که درميان ناباوري جامعه سياسي اعلام کرد استعفاي ‏دبيرشوراي امنيت ملي پذيرفته شده ومراحل جانشيني وي درحال طي شدن است. اين موضوع سبب بروز ابهاماتي ‏شد درخصوص اينکه آيا لاريجاني به دليل اختلاف درخصوص پرونده هسته اي با احمدي نژاد سمت خود را ‏شخصا ترک کرده ويا مجبور به ترک سمت خودشده است. اگرچه الهام گفته که لاريجاني به دليل مشکلات ‏شخصي مايل بوده درديگر حوزه هاي سياسي جمهوري اسلامي فعاليت کند وبه همين جهت اصراربه استعفا داشته ‏است. اوهمچنين افزوده که مذاکرات سولانا ولاريجاني لغو نشده است: "ديدارها و سياست‌هاي جمهوري اسلامي ‏ايران و مسائل هسته‌يي روال خود را دارد. سياست‌ها خيلي روشن و محكم و تثبيت شده است و احيانا با تغييرات ‏مديريتي هيچ برنامه‌اي تغيير نمي‌كند و اين هيچ ارتباطي با اصل سياست‌هاي جمهوري اسلامي ايران در عرصه‌ ‏هسته‌ ايي و امنيت ملي ندارد و آن‌ها محكم و تثبيت شده هستند. اصل مذاكرات است و اين مذاكرات در چارچوب ‏منافع ملي و سياست‌هاي اتخاذ شده از قبل دنبال مي‌شود و تغييري در سياست‌ها ايجاد نمي کند".‏

اما جان بولتون نماينده سابق آمريکا درسازمان ملل درگفت وگو با آسوشيتدپرس گفته است که استعفاي لاريجاني ‏‏"يک پيروزي آشکار براي محمود احمدي نژاد" است ونشان مي دهد که "رهبري مصمم است تا به برنامه هسته ‏اي خود ادامه بدهد." بولتون که يکي ازنومحافظه کاران طرفدار برخورد نظامي با ايران است واظهارات ‏ضدايراني اش طي ماه هاي گذشته اعتراضات فراواني را درميان ايرانيان داخل و خارج کشور برانگيخته، پيش ‏ازآنکه به سمت نماينده آمريکا درسازمان ملل منصوب شود مرد شماره يک دولت بوش براي مواجهه با برنامه ‏هسته اي ايران بود. ‏

لاريجاني مردي که بعد از حسن روحاني، سياستمدارنزديک به هاشمي رفسنجاني هدايت پرونده هسته اي ايران را ‏به عهده گرفت، يکي ازمنتقدان روش هاي درپيش گرفته شده درزمان رياست جمهوري سيدمحمد خاتمي بود. با اين ‏وجود درزمان وي بود که پرونده هسته اي ايران از آژانس بين المللي انرژي اتمي راهي شوراي امنيت سازمان ‏ملل شد.همچنان درهمين زمان بود که دو قطعنامه تحريم شوراي امنيت سازمان ملل دردسامبرگذشته و ماه مارس ‏عليه ايران تصويب شد و قطعنامه سوم نيزدرصورتي که همکاري ايران با آژانس درخصوص پاسخ به ابهامات ‏مطرح شده درخصوص پرونده هسته اي نتواند دبيرکل آژانس را اقناع کند، در روزهاي پاياني ماه نوامبر ‏درشوراي امنيت مورد بررسي قرارخواهد گرفت. ‏

سعيد ليلازدرتهران به نيويورک تايمزگفته است که بي ترديد رفتن لاريجاني يک تغييرسياسي بزرگ ونه لزوما ‏مثبت به شمارمي رود. اوافزوده است که چنين تغييري مي تواند به معناي اين باشد که ايران برسرعت فعاليت هاي ‏خود افزوده ست و راديکال تر مي شود، بخصوص حالا که قيمت هاي نفت بالا رفته است.‏

قراراست سعيد جليلي معاون اروپا، آمريکاي وزارت امور خارجه ايران، جايگزين علي لاريجاني شود ‏ودرمذاکرات ميان ايران واتحاديه اروپا شرکت کند. جليلي برخلاف لاريجاني که رقيب ناکام محمود احمدي نژاد ‏درانتخابات رياست جمهوري بود، ازياران نزديک وافراد معتمد وي دروزارت خارجه به شمار مي رود. وي ‏درسالهاي آغازين دهه چهل زندگي خود پست هايي همچون مدير كل دفتر رهبري، رئيس اداره بازرسي وزارت ‏خارجه، معاون اروپا و آمريكاي وزارت امورخارجه، مشاور رييس جمهوري را درکارنامه دارد. ‏

طي ماه هاي گذشته علائم آشکاري درخصوص اختلاف محمود احمدي نژاد وعلي لاريجاني برسر روش هاي ‏پيشبردبرنامه هسته اي ديده مي شد. سال گذشته، درجريان يکي از مذاکرات هسته اي ميان لاريجاني واتحاديه ‏اروپا، اخبارمبهمي به بيرون درزپيدا کرد که نماينده ايراني، تعليق غني سازي اورانيوم رابه مدت محدود پذيرفته ‏است. بلافاصله بعدازآن محمود احمدي نژاددرسخنراني درشهر کرج اعلام کرد کشورهاي اروپايي ازايران ‏خواسته اند به صورت صوري به بهانه اشکالات فني هم که شده غني سازي را تعليق کند، اما چنين کاري ‏صورت نخواهد گرفت. علي لاريجاني پس ازآن به تکذيب اين موضوع پرداخت.‏

‏ چند هفته پس ازآن ديپلمات هاي غربي به خبرگزاري ها گفتند که نماينده ايران از اختيارتام براي پيشبردمذاکرات ‏هسته اي برخوردار نيست. موضوعي که باعث شد مردي که ازرييس جمهوري کنوني سوابق اجرايي ومديريتي ‏مهم تري داشت، به جاي پوشيدن جامه سياستمداري ورزيده که سرنوشت يکي ازحساس ترين پرونده هاي سياسي ‏بعد ازانقلاب را هدايت مي کند، تبديل به مامور نامه بروپيام رسان رييس جمهوري شود که مجموعه اي ‏ازسخنراني هاي آتشين وي، عملا مذاکراتي را که وي با طرف هاي اروپايي انجام مي داد گاه به گاه تحت ‏تاثيرخود قرار مي دهد. محمود احمدي نژاد طي دوسال گذشته همواره چنان عمل کرد که همگان متوجه شوند که ‏اگرقرارباشد تغييري درمسيرپرونده هسته اي ايران انجام شود ازطريق او انجام خواهد شد نه دبيرشوراي امنيت ‏ملي ورييس پرونده هسته اي. موضوعي که هيچگاه به مذاق لاريجاني خوش نيامد. ‏

طي ماه هاي گذشته زماني که لاريجاني درسفر به بغداد ازترديدهاي ايران براي شرکت در اجلاس مصربراي ‏گفت وگو درخصوص امنيت عراق سخن گفته بود، درفرودگاه بغداد با خبرنگاراني مواجه شد که اعلام کردند ‏محمود احمدي نژاد پيش ازاين گفته است ايران دراين اجلاس شرکت مي کند، تا دبيرشوراي امنيت ملي که به لحاظ ‏نزديکي به رهبري انقلاب وموقعيت خانوادگي وهمچنين سوابق خود به عنوان رييس صداوسيما وفرماندهي سپاه ‏از موقعيت ممتازتري نسبت به محمود احمدي نژاد درساختارسياسي کشور برخوداراست، موقعيت سياسي خود را ‏ضعيف تر ازهميشه احساس کند. ‏

اما اين همه ماجرا نبود. تنش هاي سياسي بين احمدي نژاد ولاريجاني بارديگر زماني خود را نشان داد که ‏درجريان کنفرانس امنيتي ماه فوريه مونيخ علي لاريجاني اظهاراتي کرد که به رييس جمهوري خوش نيامد. او ‏دراين کنفرانسي که رابرت گيتس وزيردفاع آمريکا هم شرکت کرده بود گفت ايران آماده گفت وگوهاي ‏بيشتردرخصوص مساله هسته اي است وبه اين ترتيب احتمال نرمش ايران درجريان مذاکرات را افزايش داد. ‏بلافاصله محموداحمدي نژاد درجريان مراسم بزرگداشت سالگردانقلاب اسلامي کساني را که پشت برنامه هسته اي ‏ايران را خالي کنند منفورترين افراد ناميد. ‏

لاريجاني درحالي سمت دبيرکلي شوراي امنيت ملي را ترک مي کند وآن را به جليلي مردگمنامي که درعرصه ‏داخلي و بين المللي ازکارنامه درخشاني برخوردارنيست مي سپرد که پرونده هسته اي ايران درحساس ترين مقطع ‏خود به سر مي برد و فشارهاي بين المللي بر ايران درخصوص تعليق غني سازي اورانيوم و يا يک مواجهه ‏نظامي بيش از هر زماني ديگري دررسانه ها ولابه لاي صحبت هاي سياستمداران به چشم مي خورد. ‏

سيدمحمدعلي ابطحي، معاون سابق رييس جمهوري گفته است که چنين استعفايي دردنيا به معناي عدم پاسخ گويي ‏به خواست بين المللي تلقي مي شود. او با اشاره به اظهارات پيشين لاريجاني مبني براينکه دولت هاي قبلي ‏درپرونده هسته اي "درغلطان را دادند وبه جاي آن "شکلات" [آب نبات] گرفتندافزوده است: "اکنون به نظر مي ‏رسد آقاي لاريجاني احساس کرده است که در غلطاني که به دست نياورده، شکلاتي هم دريافت نکرده است و در ‏آينده هم با سياست خارجي فعلي باز هم نه تنها شکلات به دست نمي آيد، بلکه زندگي عادي هم بر مردم سخت تر ‏خواهد شد." وي با اشاره به تناقض هاي سخنان رييس جمهوري و روش سياسي مبتني برگفت وگوي لاريجاني ‏گفته است: "از سوي ديگر وقتي آقاي احمدي نژاد اعلام مي کند که موضوع پرونده هسته اي پايان يافته، ولي در ‏جهان اين پرونده مثل گذشته هم چنان مفتوح است، طبيعتاً کار فرد مذاکره کننده بي حاصل است. لاريجاني در ‏حالي خودش را بايد براي مذاکره آماده کند که رئيس جمهور اعلام کرده است پرونده هسته اي پايان يافته و صد ‏البته درباره پرونده ي پايان يافته گفت و گو بي معناست. اين تغيير که قاعدتاً در دنيا به معناي عدم پاسخ گوئي به ‏خواست بين المللي تلقي مي شود، خبر مهم و خطرناکي براي ايران ارزيابي مي گردد. وقتي آقاي لاريجاني با آن ‏ديدگاه افراطي بسته سياسي «در و شکلات» به نقطه استعفاء مي رسد، حتماً در جهان معناي تلخ و خطرناکي پيدا ‏مي کند."‏

لاريجاني با اشاره رهبري به سمت دبيري شوراي امنيت ملي منصوب شده بود. فرزندآيت الله آملي که باازدواج با ‏دخترآيت الله مطهري پيوندهاي خودرا با خانواده روحانيون نزديک به نظام مستحکم ترکرد، سابقه وزارت ارشاد ‏و رياست برصدا وسيما را نيزدرکارنامه خود دارد. فارغ التحصيل دوره کارشناسي علوم رايانه اي دانشگاه ‏صنعتي شريف که دکتراي خود را درزمينه فلسفه غرب ازدانشگاه تهران دريافت کرده است، تا کنون درخصوص ‏اين استعفا اظهارنظرنکرده است.‏

قضیه اول: دو روز قبل احمدی نژاد به دعوت از دانشگاه کلمبیا به آنجا رفت.
موضوع: دانشگاه کلمبیا می خواست از احمدی نژاد سووالاتی در مورد افکار و اعمالش بکند.
دعوت کننده چه کسی بود؟ دانشگاه کلمبیا دعوت کننده بود و رئیس دانشگاه برنامه را آغاز کرد.
شیوه برخورد میزبان: رئیس دانشگاه کلمبیا قبل از سخنرانی احمدی نژاد، نیم ساعت حرف زد، او را دیکتاتور کوچک بیرحم خواند. به او گفت که بیسواد و نادان است. به او گفت که از تروریسم حمایت می کند.
شیوه برخورد حاضرین در سالن: حاضرین در سالن در اکثر موارد علیه احمدی نژاد واکنش نشان دادند و در دو مورد هم به نفع او واکنش نشان دادند.
نحوه برخورد احمدی نژاد: او از اینکه مورد اهانت قرار گرفته است، از میزبان گله کرد و گفت: « ما وقتی از کسی دعوت می کنیم به او اجازه می دهیم هر چیزی را که می خواهد بگوید نه اینکه ابتدا خودمان سخنرانی کنیم وبه او بگوییم پاسخ دهد.»
شیوه پرسیدن سووال از احمدی نژاد: هر کسی سووالی داشت سووالش را از او می پرسید.
شیوه پاسخ دادن احمدی نژاد: او در مورد اکثر سووالات پاسخ های دروغ یا نامربوط می داد یا سووال دیگری مطرح می کرد.
نحوه انتخاب حاضرین در جلسه: افراد حاضر در جلسه، بلیط خریده بودند و هرکسی می خواست می توانست بلیط بخرد و در سالن حاضر شود.
نتیجه جلسه: احمدی نژاد مظلوم نمایی کرد. دانشگاه کلمبیا از برگزاری چنین جلسه ای احساس غرور می کرد. ایرانیانی که خودشان معتقد بودند که احمدی نژاد نماینده ملت ایران نیست، دیکتاتور کوچکی است، حقوق بشر را نقض می کند و از تروریسم حمایت می کند، احساس کردند مورد اهانت قرار گرفته اند، در حالی که نظر اکثر آنها در مورد احمدی نژاد همان بود که رئیس دانشگاه کلمبیا گفته بود.
برنامه سفر و دیدارها: احمدی نژاد با کسانی که دوست داشت دیدار کرد. پلیس هم رسما به او گفت حق ندارد به محل برج های دوقلو برود.
نتیجه گیری اخلاقی: ما ایرانی ها از خودمان بدترین انتقادها را می کنیم، ولی اگر یک خارجی همان حرف ما را تکرار کند، احساس می کنیم به خودمان اهانت کرده است.

قضیه دوم: یک روز قبل فرزندان چه گوارا به دعوت دانشگاه تهران به آنجا رفتند.
موضوع: دولت ایران از طریق دانشگاه می خواست به آمریکا نشان بدهد که از مظاهر دشمنی با آمریکا حمایت می کند.
دعوت کننده چه کسی بود؟ بسیج دانشجویی که خودش دانشجویان دانشگاه را که به چه گوارا علاقمندند اخراج می کند، میزبان فرزندان چه گوارا بودند.
شیوه برخورد میزبان: نه رئیس دانشگاه، نه نماینده دانشجویان، نه کسی از اساتید دانشگاه، بلکه سردار قاسمی مشاور رهبر در امور جنگ، یک ساعت سخنرانی کرد و در سخنرانی خود، از چمران تجلیل کرد و به کمونیست ها و چپ ها توهین کرد. بعد از او هم مهدی چمران نیم ساعت سخنرانی کرد. احمدی نژاد در کلمبیا گفت: « ما وقتی از کسی دعوت می کنیم به او اجازه می دهیم هر چیزی را که می خواهد بگوید نه اینکه ابتدا خودمان سخنرانی کنیم وبه او بگوییم پاسخ دهد.»
شیوه برخورد حاضرین در جلسه: حاضرین در جلسه دو گروه بودند، اکثر آنها از طرف بسیج دانشجویی آمده بودند و هیچ واکنشی نشان نمی دادند. چند نفری هم که طرفدار چه گوارا بودند، می ترسیدند اگر واکنش نشان بدهند دستگیر شوند.
نحوه برخورد فرزندان چه گوارا: پسرش حاضر نشد سخنرانی کند، دختر چه گوارا هم از اینکه مورد اهانت قرار گرفته است، ابراز ناراحتی کرد و گفت که ما حتما به خوبی شما نیستیم ولی بدتر از شما هم نیستیم. او گفت: واژه ای به نام احترام وجود دارد، که ما در این سفر با آن مواجه نشدیم.
شیوه پرسیدن سووال از فرزندان چه گوارا: کسی از آنها سووال نمی کرد. همه مواظب بودند کسی سووال نکند.
شیوه سخن گفتن فرزند چه گوارا: نه دروغ گفت، نه تبلیغ کرد، نه متلک گفت، نه از کسی بی دلیل تمجید کرد، فقط چیزهایی را که فکر می کرد بیان کرد.
نحوه انتخاب حاضرین در جلسه: حاضرین در جلسه از سوی بسیج دانشجویی کنترل شده بودند و کسی بطور عادی نمی توانست در جلسه حاضر شود.
نتیجه جلسه: فرزندان چه گوارا ابراز کردند که از این برخورد ناراحت اند. دانشجویان حاضر در جلسه که از بسیج بودند ته دلشان می خواست بزنند فرزندان چه گوارا را جر بدهند، دانشجویان طرفدار چه گوارا هم دل شان می خواست بزنند بسیج دانشجویی را جر بدهند. آخر جلسه هم تعدادی هدیه به فرزندان چه گوارا دادند و از آنها عکس گرفتند.
برنامه سفر و دیدارها: فرزندان چه گوارا طبق برنامه ای که از اول تا آخر آن توسط میزبان کنترل شده بود، رفتار کردند و فقط کسانی را دیدند که دولت برنامه دیدارشان را گذاشته بود.
نتیجه گیری اخلاقی: ما ایرانی ها دوست داریم خارجی ها بیایند، به آنها غذا بدهیم، به آنها هدیه بدهیم، حرف های مان را به آنها بگوئیم، با آنها عکس بگیریم و بفرستیم بروند لای دست پدرشان.

نکته مهم: البته ما ایرانیان مهمان نوازیم. در حالی که خودمان چیزی برای خوردن نداریم از مردم پول قرض می کنیم و سه برابر غذای مهمان و خودمان غذا درست می کنیم که آبروی مان نرود، قبل از شام هم به بچه خودمان یواشکی می گوئیم دست به غذا نزند و بگذارد میهمانان غذای شان را بخورند.

احمد زيدآبادي -

داستان عاميانه‌ نه چندان مودبانه‌اي در ديار ما رايج است كه : "مردي در راهي مي‌رفت و به غفلت صدايي از آن خارج شد. گفت بسوزه پيري! و چون نگاهي به اطراف خود انداخت و كسي را نديد، ادامه داد؛ خودمونيم، من در جواني هم متاعي جز اين نبودم!"

مي‌گويند؛ ما ايراني‌ها به هنگام شرايط سخت و دشوار به هم مي‌تازيم مانند ورزوهايي كه به هنگام شخم زمين در سربالايي تند، به همديگر تنه مي‌زنند.

گمان من اما اين است كه تاختن ما ايراني‌ها به يكديگر مختص شرايط سخت و دشوار نيست، در دوره‌هايي كه شرايط سهل و آسان بوده و يا سوركوي اميدي هم سر زده است، اخلاق ما بهتر از زمان سختي و دشواري نبوده است!

به نظرم نمي‌رسد نخبگان هيچ سرزميني به اندازه ايران، در دوره هايي كه مكتب، ايدئولوژي يا انديشه‌اي فضاي غالب جهاني را پر مي‌كند و مد روز مي‌شود، به حمايت پر حرارت و قاطع از آن برخيزند و يك ريز از ضرورت پياده شدن آن در عمل سخن بگويند.

مدهاي گذشته البته هيچكدام منادي و مدافع نرم خويي و مداراجويي و تحمل نبودند كه امروز بتوانيم شوخ نابردباري و تندخويي آنان را به روي حاملان ديروز آنها آوريم هر چند كه در گاه درماندگي راهي جز به سخره گرفتن آنها نيز نمي‌يابيم.

انديشه غالب و مد امروز اما حقوق بشر و دمكراسي است كه اگر ديگر ملت‌هاي جهان سوم خواهان آنند، ما ايرانيان عاشقش هستيم و برايش لهله مي‌زنيم. اما اي كاش به جاي اين همه لهله زدن‌هاي رمانتيك، گامي در عمل به سوي كعبه آمالمان بر مي‌داشتيم.

در باره پيش زمينه‌هاي تحقق دمكراسي و حقوق بشر تا كنون به حجمي سخن گفته‌ايم كه خود از آن خسته شده‌ايم. بارها از ضرورت تغيير و يا اصلاح دولت اقتداگرا، بيش از آن در باره ايجاد نهادهاي مدني و غير سياسي، بيش از آن در باره تشكيل احزاب بر پايه پايگاه مشخص اجتماعي، بيش از آن در باره ضرورت آموزش و ارتقاي فرهنگ مدني، بيش از در باره ضرورت توسعه و رونق اقتصادي سخن گفته‌ايم، اما ظاهرا خود به عنوان عامل هر نوع تحول اجتماعي تلاشي در جهت اخلاق دمكراتيك برنداشته‌ايم.

گمان مي‌كنم كه بدون انسان‌هاي دمكرات نمي‌توان بناي يك نظام سياسي دمكراتيك را استوار كرد و اگر دمكرات شدن انسان‌ها را به تحقق شرايط دمكراتيك موكول كنيم، به نظرم وعده سر خرمن داده‌ايم.
در اينجا منظورم البته توده مردم نيست كه تا حد زيادي متاثر از شرايط و فرهنگ حاكم و مسلط‌ند، بلكه نخبگاني است كه خود را فراتر از ساختارهاي تحميلي محيط پرورش مي‌دهند.

به هر حال مي‌دانيم كه انسان دمكرات كسي نيست كه دائم از حق و حقوق ديگران براي اظهار نظر و بهره مندي از مواهب تمدن جديد دم مي‌زند، بلكه كسي است كه در عمل، درجه‌اي از مدارا و نرمش در مقابل ايده‌ها و رفتار ديگراني كه يا مثل او نمي‌اندشند و عمل نمي‌كنند و يا اينكه در اين دو زمينه مخالف و متضاد اويند، نشان دهد.

اينك خود بنگريد به بحث‌هايي كه بين ما ايرانيان در دنياي مجازي اينترنت در جريان است! چند در صد اين بحث‌ها به گفتگوي دو انسان دمكرات منش و مدارا طلب شباهت دارد؟

در بحث‌هاي جاري گاهي بازار اتهام چنان گرم و پرحرارت است كه آدمي مي‌انديشد آيا واقعا تفاوتي ماهوي بين نيروهاي دمكراسي خواه ايران با مخالفان نظري آنها وجود دارد؟

كساني كه هنوز بر مسند هيچ مقامي ننشسته‌اند، بر سر موضوعات تئوريك ونظري و يا ميراث تاريخي فلان جريان سياسي بدترين دشنام‌ها را بي هيچ ملاحظه‌اي نثار هم مي‌كنند، وقتي كه به مقامي دست يابند و بر سر مسائل عيني و راهبردهاي عملي به هم اختلاف كنند، چه خواهند كرد؟

ما بايد بسيار ساده باشيم و يا بخواهيم خويش را بفريبيم اگر بگوييم كه اين‌ها تنها جدال‌هاي لفظي است و اگر دمكراسي حاكم شود، اين نوع دعواها از راه مسالمت‌آميز و به خير و خوشي پايان مي‌يابد.

من چنين باوري ندارم. با اين فرهنگ و اخلاقي كه ما داريم اگر هم روزي تقي به توقي خورد و اوضاع طبق ميل دمكراسي خواهان عوض شد، تازه اول نزاع‌هاي بي پايان نظري و عملي و ايجاد بي ثباتي دائمي در كشور است تا خلقي از رفتارمان به تنگ آيند و مرد مقتدري را بجويند كه به اين نزاع‌هاي بي حاصل و پرهزينه پايان دهد و امور زندگي‌شان را به سامان آورد.

در اين باره باز هم خواهم نوشت.

مجيد حاجي بابايي-